Ode aan Texel

Reismeisje 11 januari 2019

Texel. Eiland in het hoge Noorden. 20 minuten van het vaste land verwijderd. Lichtjaren in het gevoel. Naast mijn thuis is er geen plek waar ik me meer thuis ben gaan voelen dan hier. Hier op dit eiland. Zodra je de boot af rijdt vertraagt het leven. Lijkt alles waar je je druk om maakt van je af te glijden. Het is goed. Het is alsof het eiland dat naar je fluistert. Laat maar los. Je bent nu hier. En hier is alles goed. Het heeft nog nooit anders gevoeld. In moeilijke, tergende tijden was ik er ook. Op Texel. Stukken nam ik natuurlijk mee naar het eiland. Dat is logisch. Dat ben je zelf en staat los van waar je bent. Toch voelde het zelfs toen lichter. Minder uitzichtloos. Kon ik voorzichtig achter de pijn kijken. Ook als me dat thuis onmogelijk leek. Texel blaast mijn hoofd leeg en mijn hart open.

Texel. Een wereld op zich. Een eigen ecosysteem. Eigen mensen. Met hun eigen tempo en humor. Tijd hebben ze altijd. Voor een praatje, wandeling of een Texelse Skuumkoppe bij de lunch. Er lijken meer uren in de dag te zitten, op Texel. Alles is rustiger. Vertraagt. Is intenser. Misschien is dat wel iets wat me het allermeeste aanspreekt aan Texel. Die vertraging. Het gevoel dat je met de dag leeft. Dat morgen morgen is. De vrolijke inborst van de bewoners. Hoe ze van elke dag weer iets maken. Hier in hun eigen wereld. In hun eigen ecosysteem.

Texel. Het eiland van de elementen. Waar de natuur ons de baas is. Altijd. In elke vorm. Waar ze van windkracht 8 niet opkijken. Waar de zee diepgrijs en onheilspellend het strand op kan rollen. Beuken. Het landschap dat in alle jaargetijden kleur heeft. Van kleur verandert. De bossen die over gaan in duinen. Zout water dat over gaat in het zoet. Wandelpaden die steeds ergens anders liggen. Omdat de natuur ze overruled. De kracht van die onverwoestbare elementen voel ik nergens zo sterk als op Texel. 

Texel. Een plek waar ik 20 jaar niet geweest was. En ineens was ze daar weer. Dat eiland uit mijn jeugd. Puur toevallig kwam ik er terecht. Ik ben er niet meer weg gegaan. Figuurlijk. Afgelopen jaar zette ik er 4 keer voet aan wal. Dat lijkt me een mooi gemiddelde. Ik heb Texel bijna nodig. Die ruimte en dat één zijn met de natuur. Het buitenleven. Open haarden in de winter en zonsondergangen in de zomer. Het inspireert me. Wat er ook gebeurt, ik zal altijd weer terugkeren naar dit eiland. Naar dit tweede thuis. Naar dit mooie oerstukje Nederland. Texel.