Reizen: van eerste reis naar een wereldreis en wat nu?

Gerben reizen

Reizen...Het liefst zo ver mogelijk. Al zo lang ik me kan herinneren zit het in mijn bloed. Daar lag ik dan, in mijn bedje op mijn kinderkamer te fantaseren dat ik Jacques Cousteau was en de ene na de andere droombestemming aan deed. Ik smulde van alles wat op tv met verre bestemmingen of vreemde culturen te maken had. En toen ik eenmaal op een leeftijd was aanbeland waarop ik zelf mijn eigen plannen kon uitstippelen, verruilde ik Italië met een caravan met mijn ouders voor een backpack in de tropen. Mijn eerst reis was in 2003, naar Sri Lanka. Ik weet het nog precies, het uitzicht en mijn gevoel bij het zien van een landschap vol palmbomen en die knalrode aarde. En de beklemmende hitte van de jungle toen de vliegtuigdeuren open gingen. Ik was de ladder nog niet af of ik was al hooked. Dit was wat ik wilde doen! Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl al mijn vrienden bezig waren met wintersporten en het éne feestje aan het andere te rijgen, spaarde ik al mijn geld op om maar weer een volgend ticket te kunnen boeken. En dus volgde avontuur op avontuur. In eerste instantie waren dat bestemmingen, zoals voor zo veel jonge backpackers, in Zuidoost Azië. Ik bezocht het allemaal, van HongKong tot Japan en Bangladesh tot Vietnam. Ik kreeg er gewoon geen genoeg van en raakte ook verslaafd aan de gemakkelijke, vriendelijke omgangsvormen van de Aziatische cultuur, de mensen, het eten.

Gerben reizen 2

Van daaruit volgden er, vanaf toen samen met Wendy, nog veel meer reizen. We bezochten vooral Afrika, Midden-Amerika en het Midden-Oosten. Zuid-Amerika en de Pacific bewaarden we voor onze wereldreis in 2015/2016. Het kon allemaal niet op. De éne mooie bestemming was nog niet achter de rug of de volgende was alweer in zicht. En het viel mij persoonlijk steeds meer op dat wat ik echt gaaf vond het ruige reizen was. Waar ik tijdens mijn twintiger jaren nog de voorkeur gaf aan de gemoedelijkheid, de mooie stranden en het eenvoudige reizen in Azië, steeds vaker kozen wij nu ook voor wat moeilijker bestemmingen. Denk aan Ethiopië, Mongolië, Nieuw-Guinea, Vanuatu, de Salomonseilanden, Palestina, Tibet, Iran. Ruige landschappen, lange ellendige busritten, soms slecht eten, kou, hoogte en slechte accommodatie. Daarvan hebben we ons portie inmiddels wel gehad gedurende al die jaren. Maar dat leverde ook prachtige, afwijkende culturen op, bijzondere ervaringen in landen die vrienden of familie niet eens konden aanwijzen op de wereldkaart. Plekken ook die volop in het wereldnieuws staan en niet vanwege de gelikte reisfolders.Ik besefte me dat echt wat zien van de wereld en een busrit vol schrale landschappen me uiteindelijk meer bijbleef dan het liggen aan een mooi strand in Thailand.

reizen 6113

Doordat onze aandacht zich in zekere zin wat verschoof naar deze wat ruigere bestemmingen, realiseerde ik mij dat wij binnen het spectrum van reizen begonnen waren ook grenzen te verleggen. Cambodja, Laos en Vietnam waren op de één of andere manier net even iets minder interessant geworden. Enerzijds omdat die regio voor redelijk bekend was. Anderzijds ook omdat Zuidoost-Azië toch een beetje het mekka van de jongere, net beginnende backpackers is. Daar ga je naartoe wanneer je op je twintigste je eerste reis maakt. Dat zeg maar. Klinkt misschien een beetje gek maar dat is wel hoe ik het ervaren heb.

reizen 4815

What's next? Het besef dat je ergens uit gegroeid bent kun je per definitie alleen maar achteraf ervaren. En bij de één komt dat wat eerder dan bij de ander. Maar dat het gaat gebeuren staat min of meer vast. Het ironische, misschien wel in het leven, is wel dat alles op een zeker moment gewoon wordt. Zelfs iets bijzonders als reizen. Als je het maar vaak genoeg doet. Of je nou ieder jaar een verre reis maakt, of één lange wereldreis. Het gevoel dat je krijgt wanneer je je eerste verre bestemmingen bezoekt krijg je nooit meer terug. Ik weet nog goed dat ik bij het maken van één van mijn eerste verre reizen met de trein aan kwam in Beijing. Dwalend liep ik met mijn backpack door de hutongs. Ik zag overal die vreemde karakters, oude mannetjes die mahjong speelden en wat je at liep een uur daarvoor nog door dezelfde straat. Ik vond het allemaal fantastisch. En nog steeds hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar dat gevoel wat ik daar had dat krijg ik nooit meer terug. Net zoals het gevoel wat je krijgt wanneer je voor het eerst voet zet op een nieuw continent. Je wordt geprikkeld. Je verwondert je over grote en kleine dingen; de manier waarop de mensen zich kleden, religie, gebruiken en gewoontes, het straatbeeld. Alles is nieuw en te gek. De eerste keer bijvoorbeeld dat ik middenin de nacht vanuit Nepal het Indiase subcontinent binnen kwam rijden. Of later die nacht met de trein in de heilige stad Varanasi arriveerde. De chaos, hectiek, geuren, de geluiden. Dat zijn momenten die veel indruk op me hebben gemaakt en ik mijn leven niet meer zal vergeten. Maar zou ik nu in India aan komen, dan blijft het leuk, anders, interessant en valt er meer te zien dan je in een leven kunt aanschouwen, het gevoel is toch niet hetzelfde als die eerste ervaring. En dat zal het ook nooit meer zijn. Dat betekent, denk ik, dat je gewoonweg wereldwijzer bent geworden. Je leert letterlijk de wereld kennen. En dat vormt je. Zelfs zo dat wanneer je een wereldreis van een jaar maakt, na pak 'm beet een half jaar dingen ook gewoon worden. Het ongewone wordt gewoon. Mensen die niet (veel) reizen begrijpen dat misschien niet. Maar ik denk dat dat zo is met alles in het leven. Wanneer je er op een gegeven moment veel van krijgt, of iets vaak doet, dan wordt het gewoon. Dat zit in onze natuur, in ons systeem. Misschien is dat wel ons aanpassingsvermogen in zekere zin. En hoewel dat veel voordelen biedt, maakt het ook dat je op de Cookeilanden mensen hoort praten over dat ze nog nooit zulk mooi blauw water of zulke prachtige stranden hebben gezien terwijl jij denkt 'mwah, ik heb mooier gezien'. En dat is niet neerbuigend of ontevreden bedoelt. Nee. Of je nu wilt of niet, je bent gewoon minder snel onder de indruk. Je vergelijkt, bewust of onbewust ook dingen en raakt minder snel geprikkeld. Dat is jammer, maar het hoort er denk ik wel bij. En dus raakt zelfs op een wereldreis raakt de glans er in dat opzicht een klein beetje vanaf. Helaas maar waar. En ik denk dat dat niet alleen voor ons geldt, vraag het iedereen die een wereldreis gemaakt heeft en hij of zij zal je waarschijnlijk hetzelfde zeggen.

silhouette 8843

Wat betekent dit nou? Dat vraag ik me dus af...Ik ben nog maar in mijn dertiger jaren, heb alle continenten en de halve wereld gezien. Maar wat nu? Wat gaat mij nu prikkelen en verwonderen? Waar raak ik van onder de indruk? Wat betekent dit voor de reizen die ik nog wil maken? Op basis waarvan stel ik een bucketlist samen? Voorheen stelde ik mijn bucketlist bijvoorbeeld altijd samen op basis van landen. Nu merk ik dat dat lijstje met voor mij écht gave landen korter wordt. Simpelweg omdat ik er al zo veel van gezien heb. Dat betekent niet dat ik helemaal geen geweldig mooie landen meer kan bedenken, zeker niet. Maar het lijstje ziet er toch net wat anders uit dan pak 'm beet 10 jaar geleden. Dus merk ik dat ik mijn bucketlist nu meer samenstel op basis van bepaalde plekken, ervaringen of dieren die ik graag wil zien. En dat kan maar zo betekenen dat ik voor een tweede, of zelfs derde keer naar een zelfde land reis. En soms denk ik wel eens 'ik ben nog zo jong en kan nog zo veel zien, maar wat dan? Waar word ik nog echt blij van?'. En is dat ook waar ik uiteindelijk gelukkig van word, al dat gereis over de hele wereld? En hoe ziet dat er over tien jaar uit? Dat is best een gekke gedachte, maar aan de andere kant ook heel begrijpelijk denk ik. De vraag hoe je gelukkig blijft van je grootste hobby.

fotogeniek pacific 8631

Hoewel ik me dat niet altijd gerealiseerd heb kom ik zo langzamerhand tot de conclusie dat, hoewel reizen absoluut mijn passie is en waarschijnlijk ook altijd zal blijven, echt geluk voor mij toch vooral ook dichter bij huis te vinden is. Niet door 12 uur in het vliegtuig te zitten maar gewoon door op een zonnige dag lekker in de achtertuin te liggen, een etentje te hebben met vrienden of door een uurtje lekker lui op de bank te hangen op een regenachtige zondag. Vroeger zag ik dat nooit zo maar das besef komt meer en meer. En dat leer ik ook steeds meer op waarde te schatten. Dat zegt natuurlijk helemaal niets over het maken van verre reizen an sich. Alleen wel dat reizen niet per definitie een substituut is voor geluk. Dat het geen doel op zich is of zou moeten zijn. En daar heb ik in het verleden soms onvoldoende bij stil gestaan, denk ik. En dat is ook iets wat me is bijgebleven na onze wereldreis. Dat je hier bepaalde dingen ook meer op waarde gaat schatten. Zelfs het weer en de seizoenen waar ik geregeld over liep te zeuren. Betekent dit nu dat ik niet meer ga reizen? Nee, natuurlijk niet!! Allesbehalve. Maar ik probeer wel wat meer stil te staan bij al het moois en fijne wat hier ook gewoon te vinden valt. Vanuit die optiek zou het mooi zijn als veel reizen iets minder een doel op zich wordt. Maar gewoon reizen omdat het kan en je er zin in hebt. En wanneer ik dat kan doen, dan ligt de wereld voor altijd aan mijn voeten. Is de bucketlist nooit uitgeput en kan ik dit hopelijk tot mijn 90ste blijven volhouden Lachen.

Nou. Een heel verhaal. Ik ben benieuwd; herken je het gevoel wat ik hierboven omschrijf?

Alle reacties

  • Laura - 14 November 2017, 08:04

    Leuk om jouw verhaal ook eens te lezen, Gerben! Voor mij is het ook zeer herkenbaar! Reizen vormt en verrijkt je met alles. Persoonlijk is reizen voor mij ook het mooiste wat er is. Je blijft ontdekken en ontdekken en leren. Het is één grote leerschool waar je geen genoeg van krijgt. Voor mij is reizen ook iets therapeutisch. Over een maandje reis ik voor een half jaar naar Zuid Amerika om ook onder andere een moeilijk jaar te verwerken (een groot verlies een plekje geven) maar ook omdat ik ook zo van reizen houd. En dat eerste werkt voor mij het beste als ik op reis ben, op mezelf ben aangewezen, mezelf tegenkom, en daarnaast er ook veel (dagelijks) over kan schrijven.. tegelijkertijd prachtige natuur zien, nieuwe lieve en leuke mensen ontmoeten en het gevoel even één te zijn met jezelf. Dat kan alleen maar op reis. Kortom het mooiste en verrijkendste wat er is!

    • gerben - 14 November 2017, 17:15

      Hoi Laura, leuk om te lezen dat je zo enthousiast bent! En dat reizen in feite in je bloed zit, je er passie door krijgt. Reizen is natuurlijk ook super verrijkend, mits je er voor open staat. De kunst is natuurlijk wel dat ook zo te houden. Nu en voor altijd. En dat valt samen met een soort van zoektocht naar een stukje geluk. Dat is wat ik geprobeerd heb te verwoorden :-)
      Veel plezier (en toch ook sterkte) komend half jaar!! Maak er wat moois van.

  • Michel - 14 November 2017, 08:30

    Heeeeel herkenbaar hoor Gerben! Ook je verhaal over ZO Azië.

    Iedere keer als ik terug kwam probeerde ik mij ook altijd voor te nemen meer te genieten van alles en iedereen om mij heen (hoe zweverige klinkt dát), maar ik verval altijd weer in de dagelijkse 'sleur" vergat (en vergeet) mijn buitenlandse ervaringen mee te nemen in het dagelijks leven. Het is natuurlijk fantastisch dat jou (jullie?) dit wel is gelukt. Ik moet blijkbaar toch op een of andere manier nóg meer reizen hahaha.

    • gerben - 14 November 2017, 17:20

      Hoi Michel, haha nou het blijft lastig hoor. Ik snap ook echt helemaal wat jij zegt. Het is niet makkelijk dat vast te houden. Want het went zo snel... Tot je weer een reisje maakt naar India ofzo en duizenden en duizenden mensen op de grond ziet slapen en beseft dat je al blij mag zijn als we hier in Nederland een kwart hadden van wat we allemaal al hebben... Tja, ook dat besef is klein geluk denk ik dan maar..

  • Caers Bart - 14 November 2017, 10:36

    Heel herkenbaar... na mijn wereldreis (nu reeds 20 jaar geleden) en andere reizen ook beetje moeten zoeken naar een nieuw evenwicht. Travelers blues in het begin, later plaats voor nieuwe dingen. Blijven ontdekken, of het nu aan de andere kant van de wereld is of thuis.

    • gerben - 14 November 2017, 17:21

      Mooi om te horen Bart. Ik hoop dat ik over 20 jaar hetzelfde kan zeggen :-)

  • Robert | Traveljunks - 14 November 2017, 12:32

    Ik herken er wel een paar. Vooral dat ik ook een bepaald ‘iets’ wil zien of doen, maar het me niet uitmaakt of ik wel of niet al eens in het land ben geweest. Ik word trouwens ook heel gelukkig van Zuid-Limburg

    • gerben - 14 November 2017, 17:23

      Hoi Robert, goed om te horen. Dat is denk ik een instelling die niet alle reizigers met je zullen delen. Maar het is er wel eentje wat mij betreft die je op waarde moet schatten. En zeker als die plek ook nog eens in NL ligt!

  • Sander - 14 November 2017, 21:44

    Hee Gerben, Heel herkenbaar. Ik wilde van kinds af aan altijd de 7 wereldwonderen zien. En mijn vriendin had ook haar culturele wensen. Maar gaandeweg veranderde onze interesse in cultuur meer en meer ook in natuur. En daarmee ook de verandering dat de reizen rauwer werden. Van Azië naar Afrika. Een wereld van verschil. Maar hoe mooi ook... de eerste indrukken waren toch altijd het meest heftig en die ervaring is ook in de ruigere omgeving niet meer te evenaren met de allereerste keer. En toen kwam bij ons het eerste kind. Voor deze (begin)periode hebben wij Europa bewaard. Vele dingen inmiddels in Europa van de bucketlist gestreept. Maar het fanatisme waarmee ik eerder mijn item van de bucketlist bezocht, gebeurt niet meer zo fanatiek. Dat terwijl in veel gevallen ook items waren die er heel hoog op stonden. Verzadiging? Of komt het door de kinderen dat je zo teruggeworpen wordt en je ook heel erg geniet van het knuffelen met de kleine tijdens de vakantie zonder de dagelijkse stress. Wat jij noemt het genieten van de kleine dingen in jouw omgeving. Het afgelopen half jaar hebben we een zware periode gehad. Naast de geboorte van onze tweede dochter hebben we veel tegenslag en verdriet gekend. Terwijl het zo'n mooie periode moest zijn. Onze roadtrip van afgelopen zomer was heel gaaf, maar we kwamen vermoeid terug. We wilden rust. Dus we besloten om in november een weekje rust te pakken. Het zou Engeland of Denemarken worden. Daar waren we het nog niet over eens. Maar we wilden toch rust? Gewoon genieten van onze dochters? Met een subtropisch zwembad en een mega speeltuin? En zo hebben we onze principes opzij gezet en gewoon een midweekje Center Parcs in Noord Limburg geboekt. Knuffelen en spelen met de dochters, 's avonds bordspelletjes. Telefoon aan de kant en TV uitgelaten. Dagje dierentuin en Toverland.... Zo buiten het seizoen een leeg park aantreffen. Heerlijk. Voor aankomend zomer moeten we nog bekijken welk deel van Europea we van de bucketlist af gaan strepen, maar in november ga ik me weer ingraven op zo'n bongalowpark. En als de kinderen de middagslaapjes voorbij zijn, gaan we Europa weer uit. Door bewust terug te trekken in Europa is de rest van de wereld weer zo onbereikbaar geworden... Inmiddels kan ik daar weer enorm naar verlangen. Maar nog ff wachten, want die afhankelijkheid van middagslaapjes terwijl ik weet wat ik daardoor niet zal zien, zal me eerder frustreren dan dat ik ga genieten. Jullie hebben dan wel geen kinderen, maar ik herken heel veel in jouw verhaal. Het reizen werd, hoe bijzonder ook, erg gewoon. En na een paar jaartjes in Europa, begint het vanzelf weer te jeuken.... Ik laat de jeuk nog even erger worden, Dat mijn geluk straks niet meer op kan. Net als de eerste keer dat ik het continent verliet. Tussentijds, zoek ik mijn geluk ook "rondom" huis!

    • gerben - 16 November 2017, 17:02

      Hoi Sander, wat een leuke en herkenbare reactie. Super bedankt voor de aanvulling! En voor mij persoonlijk leuk te lezen dat jij hier op een soortgelijke manier in staat. En ik snap ook heel goed de keuzes die jij/jullie hierin maken. Hoewel de dingen die jullie nu doen misschien niet altijd als bijzonder of speciaal aanvoelen, ik denk wel dat dit de meest verstandige of voor de hand liggende keuzes zijn. En ook keuzes waar je uiteindelijk het meest blij van wordt. En als je dat uiteindelijk kunt combineren met het maken van verre reizen (wanneer het weer echt jeukt) dan heb je het echt voor mekaar: (klein) geluk én verwondering! Nogmaals; leuke aanvulling Sander!

      • Sander - 18 November 2017, 21:03

        Gerben, ik kan er weer 1000 woorden aan vuil maken, maar ik laat het bij een... ;-)