Over Reismeisje en ander persoonlijks, part II

Persoonlijk

Een paar weken geleden schreef ik een persoonlijk artikel over alles wat er de afgelopen tijd in mijn leven heeft gespeeld. Over onze wereldreis, wat het met me heeft gedaan, het overlijden van mijn oma, een opleiding die me door elkaar schudt en vooral over hoe dit alles me heeft gedwongen op een andere manier naar mijn leven hier te kijken. Of eigenlijk niet op een andere manier, maar eerder op een meer bewuste manier. Hoewel ik ondertussen al jaren bijna dagelijks blog, vond ik het best een ding om een inkijkje te geven in dat wat er bij mij persoonlijk speelt. Geen budgetoverzicht voor een reis door Frans Polynesië, fotoverslag van Jordanië of handige tips voor het maken van een wereldreis...Nee, gewoon ik. Wendy. Het meisje achter Reismeisje, compleet met ook de minder mooie momenten. Jullie reacties waren echt te gek. Nogmaals dank daarvoor <3. Ik merk dat het mij goed heeft gedaan zo open te zijn en heb, mede ook door jullie lieve reacties, besloten regelmatig een dergelijk artikel te plaatsen. Een update over waar ik sta. Met Reismeisje en mezelf. 

Waar ben ik nu mee bezig? Zoals ik laatst al eventjes vertelde, heb ik sinds een aantal maanden duidelijk minder energie. Waar ik voorheen een fulltime baan wist te combineren met Reismeisje, 4x per week flink sporten, een gezellig sociaal leven, moestuin en allerlei andere dingen, lukte me dit vanaf het begin van dit jaar al vrij snel niet meer. Voor een strebertje als ik ben is dat best ingewikkeld en niet iets waar je makkelijk aan toe geeft...Op een gegeven moment moest ik echter wel en streepte ik als eerste de moestuin weg en besloot ik wat minder fanatiek te gaan sporten. Dan maar geen marathon ook. Ik merkte dat dat me al wel wat lucht gaf. Toen mijn oma de maanden daarna overleed en er verdriet boven kwam van een eerder verlies, werd ik ineens uit het lood geslagen. Eigenlijk is dat natuurlijk helemaal niet ineens, maar het was wel de druppel. Ik begon te merken dat er maar 1 ding was wat ik wilde: rust. In hoofdletters. Om me heen en in mijn hoofd. Ik besloot wat minder te gaan bloggen en zette mijn sociaal leven op een iets lager pitje. Ondertussen zijn we bijna 3 maanden verder en blijft het nog steeds zoeken voor me. Zoeken naar die rust. Met vragen als 'wat vind ik nu echt belangrijk?' en 'waar wil ik over 5 jaar staan?'. Je zou bijna zeggen dat het een soort heel vervroegde midlife fase is Knipogen, wat het wellicht ook wel is. En ook niet vreemd ook, gezien alles wat er is gebeurd in het afgelopen jaar. Dat besef ik me wel. En toch frustreert het me soms mateloos. Dat zoeken, het niet weten, het reflecteren op wat je denkt en doet. Ik word er zo ongelofelijk moe van! Begrijp me niet verkeerd, ik ben in de basis nog steeds dat positieve meisje dat superblij is met haar leven. Ik heb echter geen invloed op dat wat me over komt en wat dat nu bij me op roept...Dat is er gewoon en daar moet ik simpelweg wat mee. Soms zou ik alleen willen dat ik er over heen kon springen.

Op dit moment probeer ik vooral bewust stil te staan en goed te reflecteren op dat wat ik denk en voel. Wat daar onder zit en waarom dat er dan zit. Ik merk dat ik daarin kleine stapjes zet en dat het voor mij nu vooral heel belangrijk is mijn eigen pad te gaan en blijven volgen. Mijn eigen dingen te doen, naar mijn gevoel te luisteren en vooral te kiezen wat goed voelt. Best een beetje lastig voor een klein pleasertje als ik ben Knipogen, maar ik kom er wel. Uiteindelijk groei je alleen maar van dit soort periodes in je leven en is het er ook niet voor niets. Daar geloof ik heilig in. Wat een wereldreis in beginsel al niet te weeg kan brengen! Ik ben heel benieuwd of er iets uit mijn verhaal herkenbaar is voor je? Heb je ook wel eens zo'n fase gehad en kwam alles door een reis (of iets anders) in een ander perspectief te staan?

Alle reacties

  • Judith - opDroomreis.nu - 19 juni 2017, 07:57

    Ja Wendy, heel erg herkenbaar dit. Zo'n anderhalf jaar geleden heb ik opDroomreis.nu opgericht, mijn eigen bedrijf waar ik voor de volle 200% voor ben gegaan. Een enorm succes binnen zeer korte tijd maar op een gegeven moment sta je aan de rand van een burn out. Net op tijd door gehad dus nu al enige tijd heel hard bezig op alle fronten om rust in mijn hoofd te krijgen. Ik besefte me op een gegeven moment, wacht, ik ben ook nog gewoon Judith. Ik ben meer dan alleen mijn bedrijf en ben ook iemand los van mijn bedrijf... en zolang het met mij niet goed gaat, tja.... dan kun je ook niet goed voor je bedrijf zorgen. Kortom, Wendy.... give yourself a break :)

    • Reismeisjenl - 19 juni 2017, 11:32

      Ow Judith, wat zeg je dit goed zeg. Heel herkenbaar ook. Thanks!

  • Joelle - 19 juni 2017, 09:07

    Zo herkenbaar! Ik heb precies hetzelfde doorgemaakt na een reis van 4 maanden naar Zuid-Amerika. Die reis heeft me weer een deel van mezelf terug gegeven die ik in Nederland was kwijt geraakt. Zo voelde het voor mij althans. Nu na 3 jaar, en na verandering van baan en woonplaats, kan ik zeggen dat ik weer gesetteld ben in Nederland.
    Geef jezelf de tijd om het allemaal te verwerken!

    • Reismeisjenl - 19 juni 2017, 11:32

      Wat een fijne reactie Joelle...Heel fijn te horen <3.

  • Susan - 19 juni 2017, 09:18

    Hoi Wendy,
    Ik snap helemaal hoe je je voelt. Afgelopen jaar heb ik in Nieuw Zeeland gewoond en daarvoor/ na een half jaar gereisd. Ik merk dat mijn sociale leven daar veel kleiner was en ik was niet aan het leren. Ik vind het leven in Nederland met zoveel prikkels, mensen en informatie echt best wel heel heftig. Ben pas twee maanden terug nu, ik blijf je volgen, dat helpt me bewust te blijven met was het reizen/ e- + re-migreren allemaal met me doet.

    • Reismeisjenl - 19 juni 2017, 11:33

      Thanks voor je lieve reactie Susan...Herkenbaar wat je zegt en voor mijzelf ook heel fijn te horen dat er meer mensen zijn die hetzelfde ervaren. Veel succes ook!

  • Nanouk - 19 juni 2017, 09:21

    Heel herkenbaar! Bij mij was het de geboorte van onze jongste die voor een ommekeer zorgde. Daardoor ging alles op een laag pitje. Uiteindelijk hebben m'n man en ik allebei onze baan opgezegd, bloggen doe ik wanneer ik zin heb (dat is soms 3x per week publiceren en soms weken niet). We werken nu beiden locatie onafhankelijk, hebben een heel rustig sociaal leven met alleen vrienden die we echt belangrijk vinden (ipv een arsenaal aan oppervlakkige kennissen die we alleen tijdens de vrijmibo spraken) en reizen non stop in de caravan met onze twee kleine kindjes. Nu in NL, binnenkort richting Tsjechië, overwinteren in Spanje. We doen wat wij willen, zien onze kinderen opgroeien en hebben nooit haast.
    Het is een fase waar je nu doorheen gaat, Wendy. Een soort quarterlifecrisis. Daar wordt wel eens neerbuigend over gedaan, maar velen van onze generatie zullen het herkennen. Neem de tijd voor jezelf, denk goed na over wat JIJ belangrijk vindt. Over een paar jaar kijk je terug op deze periode en kun je het veel beter overzien. Dan weet je precies daar en daar gebeurde dat, toen nam ik die en die beslissingen en dat heeft er dan voor gezorgd dat je weer lekker in je vel zit en een evenwichtig persoon bent.
    Veel succes komende tijd!

    • Reismeisjenl - 19 juni 2017, 11:35

      Weet je dat ik gewoon tranen in mijn ogen krijg van jouw reactie Nanouk? Echt...Dank hiervoor. Superlief en je hebt helemaal gelijk.

  • Loes | Loes en Suus op Reis - 19 juni 2017, 14:55

    Hoi Wendy,

    ik moet toch even reageren, ondanks dat ik zelf (nog) nooit op wereldreis ben geweest.
    Waar ik qua 'druk' het meeste last van heb, is Social Media.
    Ik had nooit IG, Suus en ik hebben samen een account aangemaakt voor de site.
    Het zorgt voor meer views, maar verder... Soms ben je er gewoon even helemaal klaar mee. Heb je even geen zin om elke dag een foto te posten of alle foto's te liken. Een maand lang hebben we daarom niets geliked, niet omdat we andermans foto's niet mooi vonden, maar omdat het ons energie koste. We hebben ons een maand lang niet bezig gehouden met het aantal volgers, want dat blijft telkens maar steken op de 750. Frusterend. Voor onze volgers hebben we nog wel vier keer per week een foto geplaatst, maar dat was het verder. We hadden er gewoon een maand geen zin in tweehonderd keer met je vinger te dubbelklikken op het scherm, omdat het alleen maar zorgde voor een lichte vorm van stress. Geloof me, een verademing, zo'n maandje weinig Social Media.
    Vanaf gisteren hebben we alles weer opgepakt. We liken weer veel, maar niet dwangmatisch alle foto's. En die volgers? Jammer dan. Wij vinden ons account leuk en we zijn allang blij dat 750 mensen onze foto's ook leuk vinden. Kwestie van loslaten, hoe moeilijk het soms ook is. Ik denk dat iedereen hier wel eens mee te maken krijgt, helaas. Gelukkig komt ook iedereen er weer bovenop!

    Jij ontzettend veel succes de komende tijd! Je bikkelt je hier vast wel doorheen.

    Liefs, Loes

    • Reismeisjenl - 22 juni 2017, 07:44

      Wat een eerlijke, uitgebreid reactie Loes. Goed dat je hierin je eigen weg kiest!

  • Dominique || dominiquetravels.com - 19 juni 2017, 17:58

    Ik herken mezelf heer erg in hoe je jezelf omschrijft. Ik ben ook best wel een strebertje namelijk. Ik heb wel gemerkt dat mijn instelling heel erg is verandert sinds ik terug ben in Nederland na jaren in het buitenland gewoond te hebben. Vroeger wilde ik altijd een volle agenda, vol afspraken, dat heb ik nu niet meer. Ik vind het nu wel fijn om soms lekker niets te doen, en voel me daar dan ook niet "schuldig" over. Doordat ik zo lang in het buitenland gewoond heb, kan ik alles een beetje in perspectief plaatsen, dus het heeft mij heel erg geholpen! Doe je best om het rustig aan te doen! Je voelt je straks weer stukken beter, dat weet ik zeker maar dan moet je wel volhouden ;-)

    • Reismeisjenl - 22 juni 2017, 07:45

      ;-) Helemaal waar Dominique. Thanks!

  • Rianne - 19 juni 2017, 21:11

    Mooi dat je dit deelt en zo herkenbaar. Na het overlijden van mijn vader besloten om te trainen voor de alpe d.'huzes. En jaar intensief sporten, afronden van mn studie en zoeken naar een baan in combinatie met een sociaal leven en het verlies van mn vader was te veel. Na de alpe d'huzes begon het... minder energie. We gingen naar Vietnam ik merkte dat ik daar minder kon genieten dan normaal op reis. Na de vakantie was het klaar. Rust en je emoties toelaten is het enige wat helpt. Focus op wat is nu echt belangrijk en wie zijn echt belangrijk en heeft niet iedereen 100 keer mee aan jou als je lekker in je vel zit.

    Neem je tijd! En onderschat een rouw proces niet kost gewoon veel energie!

    • Reismeisjenl - 22 juni 2017, 07:46

      Heel herkenbaar Rianne...Ik kan merken aan je bewoordingen dat je weet waar je het over hebt. Dankje!

  • Yvonnevanderlaan.nl - 20 juni 2017, 13:18

    Ja! Herkenbaar! Ik denk dat het voor iedereen die licht perfectionistisch is en graag alles alleen maar 200% goed doet te herkennen is. Goed dat je het jezelf realiseert en er ook bewust wat mee doet. Zo wordt je er uiteindelijk alleen maar beter van. Blijven relativeren en kijken wat het belangrijkste is, dan komt het volgens mij wel goed (zei zij... :) nu nog zelf in de praktijk brengen) En een blog is gewoon veel werk als je het goed wilt doen, dat geeft energie, maar kost ook wat denk ik!

    • Reismeisjenl - 22 juni 2017, 07:46

      Haha, blijft een uitdaging dan he?

  • Marcella - 20 juni 2017, 14:01

    Wauw, wat een mooie open post. En op delen zeker herkenbaar. Het overlijden van mijn vader en de hersenbloeding van mijn schoonvader (4 maand later) bracht ook een hoop bij mij teweeg. We zijn nu jaren verder, maar ik ben nu serieus bezig met het werken aan waar ik allemaal tegenaan loop. We komen er vast sterker uit, dat komt ongetwijfeld helemaal goed. Maar ik snap het heel goed dat het soms niet zo voelt. Het zijn echt fases waar je doorheen moet. Komt goed, take care!

    • Reismeisjenl - 22 juni 2017, 07:47

      Heel herkenbaar Marcella...Blijven lopen tot de zon weer gaat schijnen zei ooit iemand tegen me.

  • Jeroen - 20 juni 2017, 18:12

    Heel herkenbaar Wendy! Zowel bij mijzelf als om me heen. Zoals je zelf aangeeft, hier leer je veel van.
    Mijn bescheiden advies hierin: luister naar je eigen lijf. Dat geeft signalen. En doe daar wat mee. Iedere dag weer. Wat mij hielp in mijn zoektocht naar mijn vermoeidheid van Bioresonantie. Daarmee kwamen heel veel tekorten aan vitaminen en mineralen tevoorschijn. Door die met de juiste supplementen (en dat zijn niet die van de Kruidvat bijv.) aan te vullen was ik met mijn lijf al snel goed op weg. Kwam er weer ruimte om andere zaken aan te pakken.
    Blijf zoeken naar wat JOU helpt en neem geen genoegen met halfbakken oplossingen van anderen.
    Succes en groet, Jeroen

    • Reismeisjenl - 22 juni 2017, 07:48

      Thanks Jeroen. Lief <3.

  • Carla - 20 juni 2017, 22:37

    Nou en of ik dat herken. Vorig jaar zat ik er middenin en heb ik ook besloten even niet te werken. Worstelen met
    verdriet uit het verleden en mezelf kwijt. Wat wil ik, wat voel ik en niet eerst de ander. Nu een jaar later is er zoveel veranderd en tegelijkertijd blijft het lastig en ervaar ik de lastigheid nog steeds van het kiezen voor mezelf of een ander willen pleasen. Maar elke keer vraag ik me weer af:
    Voor wie doe ik dat, als ik me er niet goed bij voel, dan klopt het niet. En zo gaat het soms een weekje weer minder en dan opeens stijg ik weer weken omhoog

    • Reismeisjenl - 22 juni 2017, 07:49

      Wat een eerlijke reactie Carla. Thanks! En ook heel herkenbaar; je weet 't allemaal zo goed, maar er ook naar handelen is vaak gewoon nog wel een ding he...

  • Michiel - 11 oktober 2017, 09:39

    Je hebt ooit gedeeld waar je die strandhuisjes kan huren, ik kan dat niet meer vinden. Heb je een link naar die site?
    Alvast bedankt.

    Michiel