Hoe ik wel 3 jaar op wereldreis ben geweest

Wereldreis7

De wereldreis. Die lang verwachte reis. Eentje die ik járen geleden nooit verwacht had te maken. Te spannend. Te veel buiten de lijntjes. Te veel zekerheden die je op moet geven. Zekerheden waar ik waarde aan hechtte. En toch deed ik 't. Ik ging voorbij die angst voor wat zou komen. Wat er uiteindelijk ook niet eens bleek te zijn. Schijnveiligheid was het. Als ik íets heb geleerd van de hele aanloop naar die wereldreis is het wel dat; de zekerheid en veiligheid die we hier denken te hebben gecreëerd is er eentje die voornamelijk in ons hoofd bestaat. Je hebt namelijk nooit controle. Niet écht. En daarmee dus ook geen zekerheid. Dat inzicht heeft de wereldreis me gebracht. En zo veel meer. Het neemt echter niet weg dat ik ook wat gegeven heb voor die reis. Dat ik feitelijk wel 3 jaar op wereldreis ben geweest. Terwijl we er maar krap eentje van hebben rond gereisd...

3 jaar op wereldreis. Ik weet nog goed dat we het over een langere reis kregen. Reizen deden we altijd al. Daar waren ook goed in. Samen een nieuwe bestemming ontdekken. Uitstippelen. Met de Lonely Planet in de hand. Om vervolgens tijdens de reis zelf het bedachte schema volledig op de kop te gooien Knipogen. Daarin vonden we elkaar. Dat steeds opnieuw uitvinden van een bestemming. En jezelf. Het smaakte naar meer. En toen ontstond het idee. Hé, waarom gaan we eigenlijk niet langer reizen? Eindeloze dagen waarin tijd niet bestaat. Vanuit het snelle leven dat we hier geneigd zijn te leven, heel aantrekkelijk. Niets hoeft, alles mag. En zo ontstond dat plan. Langere tijd weinig concreter dan dat. We willen een reis om de wereld maken. Bijzondere bestemmingen bezoeken. Afgelegen en vér. Dat was alles. En toch ontstond er iets. Ook zonder dat concrete. Een toekomstbeeld en -visie waar we naar toe werkten. Waar we geld voor opzij zetten, waar we dingen voor lieten, contacten voor legden en langzaam bestemmingen voor bepaalden. Elk weekend stond op een bepaalde manier wel in teken van die wereldreis. Voor de houtkachel met een stapel Lonely Planets en Columbussen. Heerlijk ♥. Als ik er nu op terug kijk, heb ik nergens spijt van. Totaal niet. Maar ik zie wel hoe het mijn leven op een bepaalde manier beheerste. Hoe het mijn keuzes bepaalde. Mijn inzet, motivatie en beeld van de toekomst. Hoe er voor bijna niets anders ruimte was. Veel van mijn beslissingen heeft beïnvloed. En dat betekende dat er voor bepaalde, andere dingen geen ruimte was. Kiezen is per definitie verliezen. Zonder dat dat dramatisch hoeft te zijn. Het is gewoon wat het is. 

Wereldreis 16

Als ik het opnieuw zou mogen doen. Tja...Wat dan? Wat zou ik dan doen? Dezelfde keuzes maken? JA. Zonder twijfel. Toen we terug kwamen van onze wereldreis heb ik mezelf echt wel eens af gevraagd of het het nu allemaal waard is geweest. De aanloop, het weer moeten aarden, de vragen die na zo'n reis om hoog kwamen. Maar in alle eerlijkheid is het het me allemaal waard geweest. Elke ervaring, elke aanloop en elke twijfel. Die wereldreis heeft me zó onwijs veel geleerd over het leven! Over mezelf, over wat ik belangrijk vind, over de relativiteit van alles, de wereld. Nog los van de fantastische ervaringen die we hebben op gedaan. Ik heb genóten vanuit mijn tenen en zou dat opnieuw zo doen. 3 jaar lang op wereldreis of niet.

Ik ben benieuwd of jij een soortgelijke ervaring hebt? Of als je nog niet langer gereisd hebt, zou je dat graag willen?

Alle reacties

  • Bianca - 19 februari 2018, 18:02

    Herkenbaar maar dan met een adoptie procedure. Veel beslissingen die ik toen nam had ik dit in mijn achterhoofd en nu we besloten hebben met de adoptie te stoppen merk je pas hoeveel invloed het heeft gehad, bewust maar zeker onbewust het heeft zo veel ruimte in mij hoofd gekregen dat toen we besloten hadden te stoppen er een echte leegte ontstond. Rust en ruimte gekregen en daardoor ook veel andere deuren op gezet met mooie ideeën en een daarvan een rondje wereld komende zomer. Heb daar zoveel zin in. Mooie bestemmingen aandoen en ervaringen opdoen. Maar dat herken je zeker zelf ook. Keuzes maken is zeker heel lastig maar je leert van iedere keuze en geen keuze maken is ook een keus. Welke je leuk of niet leuk vind.

  • Kelly - 04 maart 2018, 22:33

    Ik was destijds rond dezelfde tijd als jullie weg, begin 2016 gestart en 7 maanden gereisd. Het heeft mijn leven voor altijd veranderd, meer nog dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Ik heb destijds mijn appartement verhuurd, had onbetaald verlof dus kon gewoon terugkeren naar mijn baan en had mijn reis zo gepland dat ik direct daarna een master naast mijn werk kon gaan doen. Vooraf voelde dit als veiligheid, als 'wanneer ik terug ben, gaat het leven weer gewoon door zoals het was'. Maar mijn reis zette alles op zijn kop, en na 6,5 maand zat ik te janken op het strand in Maleisië dat ik niet terug wilde. Ik wilde mijn vrijheid niet opgeven, ik wilde niet terug in dat keurslijf in Nederland van werken en studeren. Ik ging terug, ging hard aan de slag met mezelf, ging die studie doen, ging gewoon weer aan het werk en na ongeveer 7 maanden, even lang als dat ik weg was geweest, leek ik weer een beetje gesetteld en geland.

    Toch speelde afgelopen najaar de onrust weer op als vanouds. Master afgerond, goede baan, genoeg mogelijkheden om daarnaast te reizen in de vakanties. Maar écht gelukkig, echt vervuld en dat gevoel van vrijheid en onbevangenheid zoals tijdens mijn lange reis, dat ben ik niet. Eind 2017 heb ik de knoop doorgehakt en inmiddels staat mijn huis te koop. Ik geef alles hier op om ergens in augustus 2018 weer te gaan reizen. Mijn hart volgen, mijn passies en talenten ontwikkelen, ontmoeten en ont-moeten. Als ik erop terugkijk, ben ik lijfelijk wel terug gekomen half 2016, maar is mijn hart altijd nog op reis geweest...En hoewel zoals jij dat zegt, een keuze altijd iets uitsluit, heb ik er geen spijt van dat ik ooit ben begonnen met reizen. Het maakt me in alle opzichten een rijker en gelukkiger mens.

    • Sabine - 17 april 2018, 13:05

      Mooi om te lezen. Wij willen waarschijnlijk 2019 weg, maar weet nog niet of ik bv onbetaald verlof ga aanvragen. Precies om de redenen die jij nu aangeeft. Ja het is wel veilig en je hebt iets om terug te komen, maar is dat wat ik echt wil?